Bolvadin geçmişte var olan, ancak zaman içerisinde kaybettiği dayanışma ruhunu tekrar yaşamaya başlarsa başaramayacağı şey yoktur.
Bunu sağlamak için bizi, biz yapan değerlerimizi muhafaza etmeli kaybettiklerimizi ise yeniden kazanmaya çalışmalıyız.
Nedir o değerlerimiz.
Yaşı 40´ın üzerinde olan bütün Bolvadinliler bilir ki, bundan 30 yıl öncesine kadar halkın birbirine olan sevgi ve saygısı, şimdikinden çok daha üst seviyede idi.
El verme, omuz verme, sahip çıkma gibi hasletler kaybolmamıştı.
İşi bozulana destek vermek, aile düzeni bozulana bir dost, bir büyük olarak yaklaşmak gibi duygular yaşanırdı.
Fakire, fukaraya çok gizli yapılan yardımlar iki kişi arasında bile konuşulmaz, kim ihtiyaçlı ise mutlaka onun ihtiyacı giderilirdi.
Yalnızlaşana sahip çıkmak, işi bozulanın işini düzeltmesi için en az onun kadar çaba göstermek gibi insani özelliklerimiz vardı.
İbadet de gizli idi, kabahatte?
Dedikodu bu kadar yaygın, eksik arama güdüsü asla şimdiki kadar güçlü değildi.
Ayıp kapatmak gayreti vardı, ayıp aramak değil?
İnsanların hatası yüzüne vurulmaz, bir şekilde uyarılırdı, hissettirmeden?
Oysa şimdi omuz vermenin yerini omuz vurma, destek olmanın yerini ise köstek olma durumlarına geldik.
Sahip çıkmak yerine aradan çıkartmak çabasına düşüyoruz.
İşin en kötü tarafı da, yeni nesil gördüklerini uygulamaya başlıyor.
Oysa Bolvadin 30 yıl öncesine kadar böyle değildi. Kuyu kazma değil; eşimize, dostumuza iyi şeyler kazandırmak için toplumsal gayretlerimiz olurdu.
Manevi dünyamıza hakaret eden ve dinimizin yasakladığı konularda kötü örnek olan insanlara karşı toplum olarak tepki gösterme refleksimiz çok güçlüydü.
Halbuki şimdi iftira atan adamı merakla dinleyip, hatta onu öven söylemlerde bulunup, adeta teşvik ederek ona ve onun günahına ortak oluyoruz.
Biz yeniden biz olmalıyız!
Hem ekonomide, hem siyasette hak ettiğimiz yere gelmek ve taleplerimizi elde etmek için Bolvadin ruhunu tekrar yakalamak zorundayız.
Yoksa bayır aşağı inişe devam?