1980 öncesi... Eli kanlı katillerin cirit attığı, milliyetçiliğin "ölüm nedeni" sayıldığı, vatanperver insanların zindanlarda çürütüldüğü, ´ihanetin, hümanizm sayıldığı´ yıllardan bahsediyorum.
´Türküm´ demenin ´iş kaybetmek´ , ´çile çekmekle´ eş anlamlı bir dönemdi oyıllar...
Birileri ´fasulyenin nimetlerinden´ bahsederken, birileri de İstanbul Üniversitesi kapısına yazılan "Muhammed´in piçleri giremez" yazısını indirmek için canını ortaya koyuyordu.
İşte böyle bir ortamda Bolvadinli 4 yiğit ortaya çıktı. Bugün gençlerin belki de ismini bile hatırlamadığı 4 yiğit!...
Nihat Tosuner, Ekrem Alyüz, Ekrem Söğüt ve Alpaslan Gümüş...
Bolvadin´in vatan sevdasının tescilli şehitleri...
Onlar birileri gibi kuru kuru memleket edebiyatı yapmadılar. Allahsızlarla verdikleri mücadelede can verip, Hazreti Hamza´nın komşusu oldular.
Düşünün gencecik 4 insan... Hayalleri, hayata dair beklentileri olan 4 aslan gibi fidan... 4 Bolvadin şehidi...
Vatanın hainlerin eline geçmemesi için fütursuzca vücutlarını siper eden 4 sevdalı...
Şehitlerimiz, evet hepsi yüreğimizde ayrı ayrı yeri olan yiğitleri unutmayalım, unutturmayalım.
Bu toprakların insanları özgür ve şerefsizlerden kurtulsun diye can verenleri unutmak ´zul´ dür, dahası ´ihanettir´.
Onlar şehit olurken, karılarının, ya da analarının ´etekleri altına saklananların´ bugün herkesten fazla ´milliyetçiliği´ sahiplenmesi ´ibretlik´ bir olaydır. Sosyologlarca incelenmesi gereken bir ´yüzsüzlük´ hadisedir.
Geçtiğimiz 7 Eylül Ekrem Alyüz´ün, 29 Eylül şehit Ekrem Söğüt´ün ölüm yıldönümü idi. Allah rahmet eylesin.
Umarız O´nun ve Onun gibi şehitlerin verdikleri mücadele sayesinde ´diploma ve iş sahibi olanlar´ bir fatihayı esirgememişlerdir.
Allah´a emanet olunuz.
